Reddingsbrigade Noptunus

Auto te water cursus las ik in mijn mailbox. Dus wat doe je dan als meisje met issues vooral in de combi met auto en water. Juist! Je geeft je op! Ieder ander weldenkend mens had wellicht anders beslist, maar dat onderscheid mij dan weer denk ik dan maar.

Ook is het zo dat je opgeven wel heel heldhaftig lijkt vind ik zelf, maar ik lijd dan ook aan chronisch overmoedige kwaliteiten op afstand (oftewel het grote mond kleine hartjes principe).

Eenmaal daar aangekomen (en geloof me dat was al niet makkelijk, voor een momenteel nogal chaotisch brein) ging ik vol goede moed ruim een kwartier te laat de theoriezaal in. Aandachtig luisterend en me hier en daar verbazend over best simpele adviezen waar ik tot voor kort niet echt bij stil stond. Een stukje bewustwording van wat te snel rijden met je auto en jou doet, was in ieder geval voor mij niet verkeerd. Ook de schijnveiligheid die je dacht te hebben met je lifehammer is in één klap weg. Want inderdaad de mijne ligt in de schuiflade onder de bestuurdersstoel, onder allerlei meuk welteverstaan. En kun je daarbij als je in de gordel hangt na een crash? Nee! Heb je er dan wat aan? Dus ik heb hem nu inmiddels verplaatst.

Enfin, wij mochten na een klein uurtje theorie het water in. Toen was ik nog blij. Ik heb gelijk toegegeven dat ik het best spannend vond. Zeker voor een meisje die graag controle heeft, valt het niet mee om je vrijwillig in een situatie te begeven waarin je weet dat je maar weinig controle hebt. Voeg daarbij toe dat ik niet echt gemaakt ben om onder water te vertoeven en dan kun je al aardig voorstellen hoe het verder gaat.

Ik ga als laatste in het houten autootje, zodat ik optimaal spanning heb kunnen opbouwen. Maar ach, iedereen vond het meevallen en ik hou mezelf voor dat het voor mij vast niet veel anders zal zijn.

Ik stap erin en als mijn handen niet in het water hadden gezeten had ik vast van die lekkere kleffe zweethandjes gehad. Mijn hart slaat in ieder geval wat heftiger als daarvoor en voel ik een spreekwoordelijke knoop in mijn maag ontstaan. De instructeur legt uit dat als hij het sein geeft de auto langzaam onder water gaat en er een luchtbel over blijft. Dus als ik mijn hoofd in mijn nek leg en ik hem blijf aankijken we nog 2 minuten daarvan kunnen ademenen onder water. Hij verteld dat ik de deur helemaal moet openen, dan eerst je benen eruit etc. etc.. Ik luister half want ik voel nattigheid. Als hij het sein geeft slaat vrij snel paniek toe, vergelijk het met doen en echt niet meer denken. Alles wat in de weg staat tussen mij en de uitgang had ik hardhandig verwijderd geloof ik. Nog voor de auto op de bodem staat ben ik er al lang uit en joost mag weten hoe. Zo voelt paniek dus. Prettig, maar niet heus.

Er worden dingen gezegd, ik reageer, maar mijn verstand ligt blijkbaar nog op de bodem, want het gaat allemaal langs me heen. Ook als ik daarna de instructeur nog uit de auto moet redden, maakt een soort paniekerig gevoel zich van mij meester. Als het aan mij lag was de beste man verdronken. Gelukkig kon hij zichzelf redden!

Ik kan het alleen niet laten om even te denken, wat als dit echt was geweest?!

Na even met wat humor gerelativeerd te hebben, besluit ik dat ik niet weg wil rennen en mammie ga roepen (niet echt, maar vond dit wel leuk klinken), maar ga ik nog een keer. Waar de anderen de 2^e keer via het raam de auto verlaten, ga ik gewoon nogmaals via de deur. Het enige wat ik wil leren is kalm te blijven onder water.

Want zoals het spreekwoord zegt, alleen kalmte kan je redden, heb ik de kern van waarheid hiervan al deels ervaren.

De 2^e keer stap ik al iets anders in de auto. Bijna dwangmatig wil ik alles inkaderen, wat als, dan, maar, en ... dan geeft de ontzettend aardige begripvolle instructeur een klopje op het raam... en we gaan te water. Beter voor mij, want ik moet het gewoon doen, maar ik schrik desondanks toch even, want dan is het ineens zover. Even voel ik het gevoel van paniek weer omhoog kruipen als het water de auto vult, maar dit keer realiseer ik me dat ik gewoon moet blijven ademhalen, denken, rustig blijven... En dit keer werkt het. Terwijl mijn vingers bij het schuifje van de deur blijven, blijf ik onderwijl rustig ademhalen en praten met de instructeur. Rustig verlaat ik de auto, precies zoals mij verteld werd. Eenmaal boven (dit keer met verstand) voelde ik zo’n ontzettende opluchting. Ik kan het gewoon! Rustig blijven en angst overwinnen. Kwestie van doen, en nog een keer doen als het niet in één keer lukt. Met een best wel trots gevoel geniet ik nog even na van voor mij een ontzettende leerzame en leuke ervaring! Ik ben blij dat ik het gedaan en ervaren heb, wil het ook zeker nog wel een keer over doen, maar beroepsmatigduikster word ik in ieder geval niet ;-).